ਸਚੋ ਸਚ

ਸਿਆਣੇ  ਕਹਿਣ ਸਾਂਝੀ ਗੱਲ ਸਦਾ,
ਮੂਰਖ ਅਪਣਾ ਹੀ ਢੋਲ ਵ੍ਜਾਂਵ੍ਦੇ ਨੇ,
ਧੋਖਾ ਜਿੰਦਗੀ ਚ ਉਹ ਖਾਣ ਸਦਾ,
ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਦੁਧ ਪਿਲਾਂਵ੍ਦੇ ਨੇ,
ਇਕੋ ਫਿਕਰ ਭੁਖ ਦਾ ਰਹੇ ਸਦਾ,
ਮੰਗ ਕੇ ਜੋ ਡੰਗ ਟਪਾਂਵਦੇ ਨੇ,
ਤਪਨ ਵਿਚ ਦੋਜ੍ਖਾਂ ਓਹ ਸਦਾ,
ਮਾਪੇ ਆਪਣੇ ਜੋ ਸ੍ਤਾਂਵ੍ਦੇ ਨੇ

ਗੁਝੀ ਅਖ ਨਾ ਰਹੇ ਇਸ਼ਕ਼ ਵਾਲੀ,
ਲਖ ਛੁਪਾ ਕੇ ਭਾਵੇਂ ਦੇਖ ਲਵੋ,
ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਟੁਟਿਆ ਮੁੜ ਨਾ ਇੱਕ ਹੋਵੇ,
ਲਖ ਜੁੜਾ ਕੇ ਭਾਂਵੇ ਦੇਖ ਲਵੋ,
ਫੇਰਾ ਪਾਊ ਹੋਣੀ ਜਰੂਰ ਇਕ ਦਿਨ,
ਲਖ ਟਲਾ ਕੇ ਭਾਵੇਂ ਦੇਖ ਲਵੋ,
ਰੱਬ ਮੰਦਰੀ ਮਸੀਤੀਂ ਨਹੀ ਵਸਦਾ,
ਲਖ ਭੁਆ ਕੇ ਭਾਵੇਂ ਦੇਖ ਲਵੋ

ਬੋਲ ਜ਼ੁਬਾਨ ਦੇ ਤਿਖੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲੋ,
ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮ ਇਹ ਭਰਦੇ ਨਹੀਂ,
ਜਿੰਨੇ ਮਰਜ਼ੀ ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਆਪਣੇ,
ਭਾਈਆਂ ਬਿਨਾ ਫੇਰ ਵੀ ਸਰਦੇ ਨਹੀਂ,
ਸ਼ੇਰ ਸੂਰਮਾ ਨਾਗ ਬਾਜ਼ ਬਿਛੁ ਸਾਰੇ,
ਭੋਰਾ ਹਰਖ ਕਿਸੇ ਦਾ ਜਰਦੇ ਨਹੀਂ,
ਅਣਖ ਦੀ ਖਾਤਰ ਸਦਾ ਜੀਣ ਵਾਲੇ,
ਪਾਣੀ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਭਰਦੇ ਨਹੀਂ,

ਭੌਰ ਜਾਂਦੇ ਚੂਸ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਰਸ ਸਾਰਾ,
ਇਹੀ ਗਲ ਹਰ ਸ਼ਾਹੂਕਾਰ ਦੀ ਹੈ,
ਪਾੜ ਕੇ ਪੱਟ ਖਿਲਾਨਾ ਮਾਸ ਪੈਂਦਾ,
ਇਹੀ ਗਲ ਹਰ ਪਿਆਰ ਦੀ ਹੈ,
ਮਾਨਵਤਾ ਨੂ ਡੰਗੇ ਦੇਖੋ ਸੱਪ ਬਣਕੇ,
ਇਹੀ ਗਲ ਅੱਜ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਹੈ,
ਤੰਗੀ ਵਿਚ ਹੈ ਓਹ ਆਤਮਘਾਤ ਕਰਦਾ,
ਇਹੀ ਗਲ ਹਰ ਲਾਚਾਰ ਦੀ ਹੈ