ਇਸ਼ਕ਼

ਲੜਿਆ ਨਾਗ ਇਸ਼ਕ਼ ਦਾ, ਜ਼ਹਿਰੀ ਜਿਵੇਂ ਭੁਜੰਗ,
ਜਿਓਂ ਬਾਗੀ ਫੁੱਲ ਨੇ ਟਹਿਕਦੇ, ਖਿਲ ਉਠਿਆ ਹਰ ਅੰਗ |

ਅਰਮਾਨਾਂ ਦਾ ਪੰਛੀ ਉੱਡਦਾ, ਜਿਓਂ 'ਸਮਾਨੀ ਪਤੰਗ,
ਦਿਲ ਦੀ ਕੋਇਲ ਕੂਕਦੀ, ਸਾਜ਼ੀਂ ਜਿਓਂ ਤਰੰਗ |

ਜਿਓਂ ਸਾਗਰ ਛਲਾਂ ਉਠਦੀਆਂ, ਠਾਠਾਂ ਮਾਰੇ ਉਮੰਗ,
ਓਹਦਾ ਪਿਆਰ ਨਿਛੋਹਾ ਦੋਸਤੋ, ਰਿਹਾ ਦੌੜ ਲਹੂ ਦੇ ਸੰਗ |

ਚੜ੍ਹੀ ਗੁਲਾਲੀ ਚਿਹਰੇ ਤੇ, ਹੋਲੀ ਦੇ ਜਿਓਂ ਰੰਗ,
ਛਾਈ ਮਦਹੋਸ਼ੀ ਏਸ ਤਰਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪੀ ਲਈ ਹੋਵੇ ਭੰਗ |

ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਤੂੰ ਮੇਰਾ, ਤੁਰ ਆ ਹੋ ਨਿਸੰਗ,
ਆ ਗਲਵਕੜੀ ਪਾ ਮੈਨੂ, ਮੇਰੇ ਯਾਰ ਮਨਪਸੰਦ |